Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Adwokat_Kraków_logo

adwokat dr Anna Pacholska

Kraków, ul. Kraszewskiego 8
nr tel. 512 350 504
e-mail kancelaria@pacholska.eu

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

MENU GŁÓWNE

Omówienie zadania nr 2 dla studentów studiów dziennych i zaocznych

Zadanie nr 1

Rozwiązywanie zadania rozpocznijmy od ustalenia czy zdarzenia opisane w kazusie są przestępstwami, a jeśli tak, to jakimi:

a)    pozbawienie wolności małoletniego Olgierda G. i żądanie zapłaty okupu za jego uwolnienie – jest przestępstwem z art. 252 § 1 kk.;

b)     doprowadzenie do wystąpienia u Grażyny G. rozstroju zdrowia w postaci zawału – nie jest przestępstwem, ponieważ zawał jest przypadkowym efektem odczytania wiadomości sms;

c)     pozbawienie wolności Zbigniewa G. – jest przestępstwem z art. 189 § 1 kk.; ponieważ nie było to porwanie w celu uzyskania okupu, nie będziemy go kwalifikować z art. 252 § 1 kk. – cel działania sprawców w przypadku porwania ojca i syna był różny;

d)    spowodowanie u Zbigniewa G. obrażeń w postaci urazu twarzoczaszki i utraty 2 zębów – jest przestępstwem z art. 157 § 1 kk., wątpliwości może budzić tylko ocena, czy sprawca działał umyślnie – skoro uderzył w twarz, by ogłuszyć ofiarę to musiał się liczyć, że wywoła u niej silne obrażenia, ponieważ twarz jest delikatnym obszarem, dlatego można przyjąć, że działał umyślnie w zamiarze  ewentualnym;

e)     śmierć Hilarego H. – należy rozstrzygnąć, czy doszło do popełnienia przestępstwa zabójstwa (art. 148 kk.), analizując nie tylko sam efekt w postaci zgonu, ale także zamiar sprawcy:

  • działanie umyślne w zamiarze bezpośrednim – sprawca chciał zabić Hilarego H., bo  był on niepożądanym świadkiem działania przestępców;
  • działanie umyślne w zamiarze ewentualnym – sprawca chciał przede wszystkim pozbyć się go z samochodu; jednak ktokolwiek wyrzuca człowieka z jadącego pojazdu musi liczyć się z tym, że obrażenia, które u niego wywoła, doprowadzą do śmierci;

ponieważ przestępstwo zabójstwa można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym, nie musimy precyzyjnie ustalać, z jakim zamiarem działał sprawca; trzeba pamiętać, że gdyby okazało się, że Hilary H. wyskoczył z własnej woli z jadącego samochodu, ponieważ próbował ucieczki, to nie doszło do popełnienia przestępstwa, ponieważ sam zdecydował o podjęciu ryzyka, w wyniku którego poniósł śmierć;

f)      podszywanie się pod funkcjonariuszy Policji – zdarzenie należy zakwalifikować na podstawie art. 227 kk., ponieważ sprawcy nie tylko przebrali się za policjantów, ale także wykonali zarezerwowaną dla nich czynność, czyli zatrzymali kierowcę do kontroli drogowej;

g)    posiadanie przedmiotów pochodzących z przestępstwa  (torba Hilarego H.) – art. 291 § 1 kk. przewiduje odpowiedzialność za przechowywanie i przyjmowanie rzeczy uzyskanych za pomocą czynu zabronionego.

Przejdźmy do ustalenia sprawców:

  1. mogą być to Jacenty W. i Zenobiusz O., którzy popełnili wszystkie opisane czyny wspólnie i w porozumieniu, czyli poniosą za nie taką samą odpowiedzialność; prawdopodobnie nie przyznają się oni do winy i jeśli nie uda im się udowodnić, co rzeczywiście zrobili, poniosą odpowiedzialność tylko za posiadanie przedmiotów pochodzących z przestępstwa;
  2. Jacenty W. i Zenobiusz O. mogli być tylko wykonawcami pomysłów Mariana K.; wtedy wszyscy trzej poniosą taką samą odpowiedzialność karną, przy czym Marian K. za sprawstwo polecające lub kierownicze;
  3. Marian K. mógł popełnić sam wszystkie czyny, a Jacenty W. i Zenobiusz O. mogli zostać zamieszani w sprawę przypadkowo, ponieważ pożyczyli samochód, nie będąc świadomymi, co się w nim znajduje;
  4. Marian K. popełnił sam wszystkie czyny, a tylko zlecił Jacentemu W. i Zenobiuszowi O. usunięcie niepotrzebnych i kompromitujących rzeczy – w takim przypadku odpowiedzą oni tylko za poplecznictwo.

Zadanie nr 2

Przeanalizujmy każdy z wariantów odpowiedzi:

Sąd powinien uniewinnić Aldonę G., ponieważ działała w stanie wyższej konieczności, chcąc pomóc innym pacjentom.

Stan wyższej konieczności polega na tym, że nie da się w inny sposób rozwiązać sytuacji niż popełniając przestępstwo w celu ratowania dobra prawnego o wyższej wartości. Nawet jeśli zabierając radio Aldona G. popełniała przestępstwo, to nie można stwierdzić, aby działała w stanie wyższej konieczności, ponieważ istniały inne rozwiązania konfliktowej sytuacji.

Sąd powinien skazać Aldonę G. za popełnienie przestępstwa z art. 207 kk. i zastosować względem niej środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu pielęgniarki

Przestępstwo znęcania się, czyli opisane w art. 207 kk. zachodzi w razie łącznego wystąpienia elementów:

a)    pomiędzy sprawcą a ofiarą istnieje stosunek zależności;

b)    znamię „znęcania się” oznacza działanie albo zaniechanie, polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzających się w czasie albo jednorazowych, lecz intensywnych i rozciągniętych w czasie;

Jednorazowe pozbawienie możliwości korzystania z radia trudno uznać za działanie na tyle dotkliwe, by można je było zakwalifikować je jako znęcanie.

Żadna z powyższych odpowiedzi nie jest prawdziwa.

I to jest jedyna prawdziwa odpowiedź.

Zadanie nr 3

Przeanalizujmy każdy z wariantów odpowiedzi:

Matka Przemysława G. nie poniesie odpowiedzialności za ukrywanie syna

Ukrywanie sprawcy przestępstwa jest także przestępstwem, o czym stanowi art. 239 kk. W myśl §2 tego przepisu nie poniesie kary osoba najbliższa, która udzieliła pomocy sprawcy przestępstwa. Osobą najbliższą jest niewątpliwie matka, dlatego powyższa odpowiedź jest prawdziwa.

Przemysław G. nie poniesie kary, ponieważ działał pod wpływem silnych emocji uzasadnionych okolicznościami.

Przemysław G. popełnił przestępstwo z art. 157 § 1 lub § 2 kk. w zależności od rodzaju obrażeń, jakie wywołał u ofiary. Mimo, iż w pewnym stopniu na pewno został sprowokowany do agresji, była ona niewspółmierna do okoliczności i poniesie odpowiedzialność za swój czyn.

Przemysław G. przekroczył granicę obrony koniecznej i dlatego sąd będzie musiał dokonać nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Nie można stwierdzić, aby Przemysław G. odpierał bezpośredni i bezprawny atak na dobro prawem chronione – nie działał w ramach obrony koniecznej, tym bardziej nie można więc stwierdzić, aby przekroczył jej granice.

Stanisław C. nie poniesie kary, ponieważ nie popełnił żadnego przestępstwa.

Stanisław C. wyraził się niepochlebnie o jakiejś kobiecie i mimo, że nie wymienił jej z imienia i nazwiska można się domyśleć, że chodziło o żonę Przemysława G. Należy rozważyć, czy doszło do przestępstwa znieważenia, o którym mowa w art. 216 kk. Przestępstwo znieważenia polega na podjęciu przez sprawcę zachowań, które wyrażają pogardę dla innej osoby, w szczególności mają poniżyć ją, uwłaczać godności oraz sprawić, aby poczuła się obrażona. Chodzi tu o wszelkie zachowania sprawcy, niezależnie od ich formy. Znieważenia można więc dokonać np. gestem, pismem, jak też werbalnie. Innymi słowy, środki, za pomocą których wyrażono pogardę, nie mają znaczenia. Znieważenia można się dopuścić zarówno w obecności pokrzywdzonego, jak i pod jego nieobecność, dokonując zniewagi w taki sposób, że nie budzi wątpliwości, iż sprawca chciał, by ofiara się o tym dowiedziała i poczuła się obrażona.

Postawienie zarzutu, żonie, że zdradza męża i jednocześnie określenie jej słowem powszechnie uważanym za obelżywe, zaczynającym się na „k…”, a będącym synonimem słowa prostytutka, może zostać zakwalifikowane jako znieważenie. Stanisław C. poniesie karę jeśli żona Przemysława G. będzie chciała ścigać ten czyn występując z prywatnym aktem oskarżenia – znieważenie jest bowiem ścigane z oskarżenia prywatnego.

PORADA ZDALNA

W każdej sprawie porada zdalna jest najszybszym sposobem na uzyskanie pewnej wiedzy i rozwiązanie swojego problemu.

Można ją uzyskać przez
→ telefon
→ e-mail
→ Skype

Obejmuje
→ odpowiedź na pytania
→ analizę dokumentów
→ opiniowanie umów
→ sporządzanie opinii

Jak uzyskać?
→ kontakt z kancelarią
→ wycena porady
→ akceptacja ceny i zapłata wynagrodzenia
→ rozwiązanie problemu prawnego

Zapraszamy – warto wiedzieć więcej o swojej sytuacji.

Kancelaria Adwokacka dr Anna Pacholska 30-110 Kraków, ul. Kraszewskiego 8

nr tel. 512 350 504 e-mail: kancelaria@pacholska.eu

Zapraszamy Państwa do kontaktu i umówienia się na dogodny termin spotkania.

FB Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Prawnik Kraków, Kancelaria prawna Kraków Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Prawnik Kraków, Kancelaria prawna Kraków Academia Prawnik Kraków

Strona używa plików cookies. Korzystanie ze strony oznacza akceptację ich stosowania.

Kancelaria Adwokacka dr Anna Pacholska 30-110 Kraków, ul. Kraszewskiego 8

nr tel. 512 350 504 e-mail: kancelaria@pacholska.eu

Zapraszamy Państwa do kontaktu i umówienia się na dogodny termin spotkania.

FB Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówPrawnik Kraków, Kancelaria prawna KrakówKancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówKancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówPrawnik Kraków, Kancelaria prawna KrakówAcademia Prawnik Kraków

Strona używa plików cookies. Korzystanie ze strony oznacza akceptację ich stosowania.