Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Adwokat_Kraków_logo

adwokat dr Anna Pacholska

Kraków, ul. Kraszewskiego 8
nr tel. 512 350 504
e-mail kancelaria@pacholska.eu

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Adwokat Kraków | Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków

MENU GŁÓWNE

Omówienie zadania nr 1 dla studentów studiów dziennych

Szanowni Państwo!

Przeczytałam wszystkie nadesłane przez Państwa prace. Niestety, z przykrością muszę stwierdzić, że ich ogólny poziom, zarówno merytoryczny jak i językowy, był niski. Z zaskoczeniem skonstatowałam, że kilka osób zdecydowało się na oszustwo i wkleiło do swoich prac fragmenty tekstów znalezionych na różnych stronach internetowych. Oczywiście, okoliczność ta zostanie przeze mnie wzięta pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o tym, kto otrzyma zaliczenie w pierwszym terminie.

Zebrałam najczęściej popełnione przez Państwa błędy pozamerytoryczne i poniżej zamieściłam ich omówienie, które, mam nadzieję wykorzystacie przy pisaniu kolejnych prac.

1. Estetyka pracy wpływa na jej odbiór, niezależnie od treści. Pracę niewyjustowaną, napisaną czcionką w kilku kolorach i w rozmiarze np. 18, w której tekst jest podzielony na dziwne części, czyta się źle i z niechęcią. Taka praca wygląda na niestaranną i napisaną pośpiesznie.

Praca powinna:

  • być wyjustowania;
  • zostać napisana tylko jednym kolorem, krojem czcionki i tylko jednym rozmiarem czcionki (tylko przypisy i tytuł mogą być w innym rozmiarze niż tekst zasadniczy);
  • zostać zaopatrzona w akapity.

Należy unikać:

  • przerw pomiędzy częściami tekstu w pracach takich jak esej, praca licencjacka i magisterska, które nie wynikają z rozpoczęcia nowej partii tekstu oznaczonej śródtytułem np., rozdziału lub podrozdziału. To, że program Word oferuje odstępy pomiędzy partiami tekstu, to nie oznacza, że należy obowiązkowo z nich korzystać;
  • wyliczeń w punktach, także wyliczeń od myślników, jeśli za takim rozwiązaniem nie przemawiają szczególne względy. Wyliczenie w punktach nie powinno zastępować tekstu ciągłego, może być użyte do zaprezentowania danych, które w ten sposób będzie łatwiej zestawić czy porównać, np. dane dotyczące liczby przestępstw popełnionych w poszczególnych latach lub dane dotyczące przestępczości w różnych państwach można zaprezentować w formie wyliczenia.

2. Akapity czyli część tekstu oznaczona wcięciem w pierwszej linijce. Akapit powinien stanowić pewną całość, np. dotyczyć jednego zagadnienia lub tematu.  Tekst bez akapitów bardzo źle się czyta, trudniej jest też znaleźć w przeczytanym już tekście konkretny fragment lub informację. Akapity nie powinny być zbyt krótkie, należy w szczególności unikać pisania akapitów jednozdaniowych, tym bardziej niedopuszczalne jest pisanie każdego zdania w osobnym akapicie, a niektórzy spośród Państwa mają niestety taką skłonność.

3. Jak zbudowany jest esej. Niestety niewiele osób zastanowiło się jaką budowę powinna mieć ich praca, stąd też najczęściej teksty były nieestetyczne i chaotyczne: ten sam temat był podejmowany kilkakrotnie, występowały powroty to tematów podjętych wcześniej,  dygresje, wątki były pomieszane, wielokrotnie stawiano te same wnioski. Tymczasem kolejność podejmowanych zagadnień wystarczyło przemyśleć przed rozpoczęciem pracy i ustalić, jakie tematy zostaną podjęte i jaka powinna być ich kolejność, by nie występowały powtórzenia, następnie określić, co zostanie napisane we wstępie, a co w zakończeniu. Przed przystąpieniem do pisania warto przygotować plan pracy.

We wstępie można zarysować tematykę pracy, zadać pytania, na które później będziemy poszukiwać odpowiedzi, która z kolei zostanie wyartykułowana w zakończeniu. Wstęp może także służyć postawieniu tezy, rozwinięcie jej zbadaniu, a zakończenie stwierdzeniu, czy została ona obroniona czy obalona. Nie należy mnożyć pytań retorycznych w tekście. Pytania nie służą wyrażeniu zdziwienia, zwątpienia czy krytyki. Takie oceny także trzeba umieć napisać w formie zdań twierdzących.

4. Nawiasy, oprócz zapisu wyrażeń matematycznych powinny być używane okazjonalnie. Nawiasy nie służą do umieszczania w nich wtrąceń lub dygresji, te także należy umieć ująć w tekście. W nawiasach można:

  • podawać dane liczbowe, np.  zanotowano wzrost liczby włamań (z 5 % do 6% w 2018 r.);
  • podawać źródło np. dane identyfikujące tekst na który się powołujemy w pracy.

5. Słowo „Artykuł” na początku zdania piszemy z dużej litery i w całości, gdy jest to wyraz inny niż pierwszy w zdaniu możemy napisać go z małej litery i w całości albo skrótem „art.” Nie należy pisać „Art.” na początku zdania.

6. Właściwe formy gramatyczne, składnia i fleksja, znaki przestankowe. Czytając większość z Państwa prac miałam wrażenie, że nie przeczytaliście ich po napisaniu, a przed wysłaniem. Inne wytłumaczenie licznych błędów gramatycznych i stylistycznych jest jeszcze bardziej przykre – nie znacie gramatyki języka ojczystego, macie duże problemy ze składnią i fleksją. Dlatego też doradzam przeczytanie własnej pracy przed jej oddaniem. Kiedy wymyślacie Państwo tekst jesteście na tym bardzo skupieni, ponowne przeczytanie służy zwróceniu większej uwagi na stronę językową, a nie merytoryczną. Nie znajduję natomiast żadnego usprawiedliwiania dla osób, które nie poprawiły tych błędów, które program Word podkreślił im na czerwono, ponieważ wskazuje to na skrajną abnegację i lekceważenie dla przygotowywanej pracy.

Przykładowe problemy:

  • „a” często zastępuje „i”, co oznacza koniunkcję, np. Przestępcy byli brutalni a ponadto wulgarni. W tym zdaniu „a” mogłoby zostać zastąpione przez „i” bez zmiany sensu wypowiedzi. W takich zdaniach przed „a” trzeba pisać przecinek;
  • słowo „brak”, które jest przez Państwa używane bardzo często, ale bardzo rzadko poprawnie np. „brak popełnienia przestępstwa” , „brak pogodzenia Ośrodka z Konstytucją”. „Brak” nie jest synonimem słowa „nie” i nie służy do nazwania każdej sytuacji lub stanu, w którym czegoś nie ma, dana cecha nie występuje. Nadużywanie słowa brak wskazuje na braki w słownictwie;
  • słowo „posiadać”, które nie jest  synonim mieć lub być, do użytku na każdą okazję. Możemy więc napisać, że kandydat na prezydenta posiada wiele cech idealnego przywódcy, ale nie możemy napisać, że kandydat posiada swoich zwolenników i przeciwników, choć z pewnością ma on zwolenników i przeciwników. Słowo „posiadać” oznacza „czymś się charakteryzować”. Dlatego też możemy napisać: adwokat posiada kwalifikacje do występowania przed sądem, a notariusz nie. Co oznacza, że pierwszy z wymienionych czymś się charakteryzuje, a drugi nie. Nie można natomiast napisać „posiada bardzo niski popęd seksualny” ani „posiada imię i nazwisko”.
  • Nie zaczyna się zdań od: „ale”, „jednak”, „otóż”, „ów”, „owych”. Tak na marginesie, ostatnie z wymienionych wyrazów są bardzo przez Państwa lubiane, w pracach aż roi się od „owych”. Domyślam się, że z jakiś nieznanych mi powodów, uważacie je Państwo za wyjątkowo eleganckie. Słowa takie jak „ów”, „owy”, „owych” itp. są archaizmami. Można używać ich wysławiając się w stylu wysokim, gdy mówimy lub piszemy absolutnie poprawnie. Kto ma problem z polszczyzną, niech się archaizmów wystrzega, ponieważ będzie brzmiał śmiesznie.
  • Czasowniki takie jak „wydał”, „uchwalił”, „ustanowił”, „zdecydował” odnoszą się do podmiotów dysponujących wolą i możliwością działania. Np. Sędzia wydał wyrok lub Sejm uchwalił ustawę. Nie można ich odnosić do rzeczy, zjawisk lub procesów - np. „proces legislacyjny wydał ustawę”, „więzienie wypuściło”, „ustawa zdecydowała”. Jest to błąd lub okoliczność świadcząca o nieznajomości pojęcia występującego w roli podmiotu, takiego jak np. proces legislacyjny.

Dlaczego gramatyka i składnia są takie ważne? Proszę przeanalizować przykład: „Ośrodek jest placówką lecznicą zamkniętą w Gostyninie” –  do czego odnosi się słowo zamkniętą i co oznacza? Z zacytowanego zdania wynika, że placówka lecznicza jest zamknięta w mieście Gostynin czyli nie występuje poza Gostyninem tylko, w jakiś sposób, jest zamknięta w mieście. Abstrahując od sensu, taka jest treść. Na tym, banalnym przykładzie, łatwo zobaczyć jak brak staranności niweczy próbę komunikacji z czytelnikiem.

7. Prace zaliczeniowe, licencjackie i magisterskie pisze się w 3 osobie i w stronie biernej. Nie piszemy: „W swojej pracy zajmę się tematem…” tylko „Praca zostanie poświęcona…” lub „Tematem pracy jest…”. Nie trzeba przy tym dodawać, że „mojej pracy”, bo czytelnik wie czyją pracę czyta. Dlatego też nie musimy pisać „Moim zdaniem jest to temat ważny” lepiej „Omawiany temat uznać należy za ważny”. Oczywiście mam świadomość, że jest to najprawdopodobniej jedna z pierwszych prac na studiach, dlatego też tę uwagę proszę potraktować jako radę na przyszłość.

8. Styl wypowiedzi powinien być dostosowany do jej charakteru i tematu. Oznacza to, że innym językiem zwracamy się do koleżanki za pośrednictwem Facebooka, innym do mamy w sms-ie, innym do dziekana do spraw studenckich w mailu, a jeszcze innym piszemy esej. To co jest przyjęte i akceptowalne w języku mówionym nie zawsze może być wykorzystywane w języku pisanym. Tymczasem, większość z Państwa, niestety pisze językiem mówionym, czego przejawem są niestety zbyt liczne kolokwializmy:

  • Część osadzonych spokojnie można byłoby objąć
  • Jasne jest, że trzeba czuwać nad więźniami i dbać o ich bezpieczeństwo, ale to się kłóci z prawami człowieka.”
  • i znów trafił do więzienia, tak do więzienia, bo inaczej danej placówki nie można nazwać”.
  • No właśnie zastanówmy się” – „no” tego nawet się nie powinno mówić a co dopiero pisać
  • odsiatka
  • Wielu gwałcicieli to sprawcy, za których bliskie osoby daliby sobie rękę uciąć
  • „Osoby, które dostawały ją w więzieniu tutaj mogą tylko o tym pomarzyć,”
  • Mało tego,”
  • lecz nie mówię, że nie da się tego zrobić.”
  • Kolejnym żartem jest tutaj propaganda jaka jest wciskana przez media” – takie zdanie też jest żartem.

W odniesieniu do zacytowanych zdań, muszę zwrócić Państwa uwagę na jeszcze jedną kwestię – nie wystarczy wiedzieć, że się chce coś powiedzieć ani nawet co się chce powiedzieć, trzeba jeszcze umieć to zrobić: komunikatywnie, jasno, prosto i konkretnie! Zacytowane zdania świadczą o chaosie – niby ich autorzy mieli jakąś myśl przewodnią, niby chcieli ją wyrazić, niby prawie uchwycili sedno – ale raczej rozbawili czytelnika niż byli w stanie się z nim skomunikować.

Człowiek, aspirujący do bycia wykształconym, powinien wiedzieć jak posługiwać się językiem potocznym, przede wszystkim zaś, powinien wiedzieć kiedy się nim nie posługiwać. Doradzam korzystanie z licznych internetowych słowników. Wiele z nich wskazuje, które wyrażenia pochodzą z języka potocznego i są kolokwializmami. Niektóre słowniki zawierają także listy wyrażeń synonimicznych, którymi możemy zastąpić słowo albo wyrażenie budzące wątpliwości.

Ponadto, kategorycznie niedopuszczalne jest używanie emotikon w tekstach prac zaliczeniowych, licencjackich i magisterskich. Kto nie rozumie, że to nie jest zabawne tylko infantylne, temu nie podejmuję się tłumaczyć dlaczego.

Niedopuszczalne jest zamieszczanie fragmentów tekstu w komentarzach, jako „komentarzy” do własnej wypowiedzi. Sztuką jest zawrzeć wszystkie przemyślenia w tekście.

Nie należy używać wielokropków – na piśmie warto wyrażać myśli i emocje słowami, także te dotyczące oburzenia, wątpliwości, złości czy rozczarowania. Wielokropki dobrze sprawdzają się w poezji, czasami w komiksach.

9. Nomenklatura fachowa – inaczej fachowe nazewnictwo, związane z jakąś dziedziną nauki, zawodem, profesją. Możemy używać tylko tych słów, których znaczenie jest nam znane. Używając skomplikowanych słów nieprawidłowo, błędnie interpretując ich znaczenie tworzymy tekst gorszy, niż gdyby został on napisany prostszym językiem i narażamy się na śmieszność. Niestety, niejednokrotnie miałam wrażenie, że nie wiecie Państwo o czym piszecie, używacie trudnych słów „intuicyjnie” i często źle. Przykłady:

  • wiele osób pisało o Trybunale Polskim i tylko z kontekstu mogłam się domyślić, że chodzi o Trybunał Konstytucyjny. Przeinaczenie nazwy sądu konstytucyjnego jest błędem. Na marginesie, chciałabym dowiedzieć się skąd ten błąd się wziął, ponieważ został powtórzony zbyt wiele razy, bym mogła uznać go za przykładową pomyłkę;
  • proces legislacyjny, legislacyjny, legislator – czyli proces ustawodawczy, ustawodawczy (przymiotnik), ustawodawca – te słowa także były nagminne źle używane;
  • uchwała to akt wydany przez organ kolegialny, który aby podjąć decyzję głosuje. Uchwałę może więc podjąć Sejm lub rada gminy. Uchwały nie może wydać dyrektor, kierownik ani sędzia, ponieważ, abstrahując od innych przeszkód, nie są to organy kolegialne;
  • reformacja to nie jest synonim reformy, kto ma wątpliwości tego odsyłam do słownika wyrazów obcych, ponieważ Państwa niewiedza w tym zakresie i liczba osób, które użyły słowa reformacja zamiast reforma mnie przerażają.

10.  Źródła. Gdy zachodzi potrzeba powołania się na kogoś, zacytowania fragmentu innego tekstu, można zrobić to w eseju na dwa sposoby:

  • dodając przypis na dole strony,
  • podając dane autora w nawiasie w tekście (nie stosujemy w pracach licencjackich i magisterskich).

Przy czym, w przypadku dosłownego przywołania cudzej wypowiedzi należy ją opatrzyć cudzysłowem. Natomiast, gdy przywołujemy cudzy pogląd, ale nie dosłownie tylko streszczając lub parafrazując wystarczy podać autora, korzystając z jednego ze wskazanych sposobów.

W przypadku, gdy przywołujemy w tekście jakieś dane na przykład statystyczne dotyczące liczby przestępstw, warto podać skąd te informacje pochodzą.

Ponieważ niektórzy z Państwa zastosowali przypisy, podaję wzory przypisów, dla poszczególnych typów źródeł:

  • monografia: J. Kowalski, Bezpieczeństwo współczesne, Wydawnictwo Małopolskie, Kraków 2018, s. 43.
  • rozdział w monografii: J. Kowalski, Bezpieczeństwo w państwie [w:] Dylematy bezpieczeństwa, M. Nowak (red.), Wydawnictwo Małopolskie, Kraków 2018, s. 112.
  • artykuł w czasopiśmie: J. Kowalski, Bezpieczeństwo narodowe – podstawowe dylematy, Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis „Studia de Securitate” 2018, nr 8, s. 112.
  • źródło internetowe: M. Nowak. Cele i metody działań terrorystycznych, http://celeterrorystow.pl/meotdy.pdf, [dostęp: 25.07.2018].
  • akt prawny: Ustawa z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, Dz.U. 2013, poz. 628.

PORADA ZDALNA

W każdej sprawie porada zdalna jest najszybszym sposobem na uzyskanie pewnej wiedzy i rozwiązanie swojego problemu.

Można ją uzyskać przez
→ telefon
→ e-mail
→ Skype

Obejmuje
→ odpowiedź na pytania
→ analizę dokumentów
→ opiniowanie umów
→ sporządzanie opinii

Jak uzyskać?
→ kontakt z kancelarią
→ wycena porady
→ akceptacja ceny i zapłata wynagrodzenia
→ rozwiązanie problemu prawnego

Zapraszamy – warto wiedzieć więcej o swojej sytuacji.

Kancelaria Adwokacka dr Anna Pacholska 30-110 Kraków, ul. Kraszewskiego 8

nr tel. 512 350 504 e-mail: kancelaria@pacholska.eu

Zapraszamy Państwa do kontaktu i umówienia się na dogodny termin spotkania.

FB Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Prawnik Kraków, Kancelaria prawna Kraków Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik Kraków Prawnik Kraków, Kancelaria prawna Kraków Academia Prawnik Kraków

Strona używa plików cookies. Korzystanie ze strony oznacza akceptację ich stosowania.

Kancelaria Adwokacka dr Anna Pacholska 30-110 Kraków, ul. Kraszewskiego 8

nr tel. 512 350 504 e-mail: kancelaria@pacholska.eu

Zapraszamy Państwa do kontaktu i umówienia się na dogodny termin spotkania.

FB Kancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówPrawnik Kraków, Kancelaria prawna KrakówKancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówKancelaria Adwokacka Kraków, Adwokat Kraków, Prawnik KrakówPrawnik Kraków, Kancelaria prawna KrakówAcademia Prawnik Kraków

Strona używa plików cookies. Korzystanie ze strony oznacza akceptację ich stosowania.